امشب از هر جا گذشتی بعد تو باران گرفتهفاتحی هستی که شهر خویش را ویران گرفته ...در نبودت اصل و مفهومی کم است انگار در منهستی اش را جای خالی گل از گلدان گرفتهرنج صد قرن و به کوتاهی خوابی ... ، عمر من بودبر همین مبنا اصولا نام ما انسان گرفتهمن شبیه اتفاقی بد که بد موقع هم افتادتا همین جا آمدم عشقت مرا دندان گرفتهخانه ها امن اند در طوفان برای ساکنینشپس کجا امن است وقتی در دلم طوفان گرفتهالهام ملک محمدی

#جنگل_مخملچشمانِ توشعری ست که صدقافیه داردامّاچه کنم؟با دلِ من زاویه دارد!این آبیِ بی واهمه،این شهرِستارهچون علمِ نجوم است که صدفرضیه داردچشمانِ توچون معدنی ازنور وبلور استالبتّه غنی سازیِ آن حاشیه دارد!این سفره ی رنگینِ قلمکار، کجایی ست؟کزفلفل و نعناو نمک، ادویه دارد؟!این باغِ پُراز برکت واین جنگلِ مخملبارانِ شکوفه است که هرثانیه دارداین دُرّ ِیتیمی ست که دلخواهِ جهانی ستهرعاشقِ دلخسته ازآن سهمیه دارداینقدر مرا از درِخود بازنگردان،هرقطره ازاشکِ منِ عاشق،دیه داردمن گریه کُنان قصدِتقرّب به تودارمهرکس به تونزدیک شود آتیه دارد...!#یدالله_گودرزی #شعر_شهود #شعر_امروز

شعر در سبک زلال از استاد دادا بیلوردی.چه خاکی بر سرم کردی؟..گهی چون نورم و گه خاکگهی آرام هستم گاه وحشتناکخدایا این چه حالی هست در اوجِ پریشانی؟!تو شاید با منی امّا که من غمناکتو را می جویم از افلاک*چه خاکی بر سرم کردی،که آوردی مرا عاشقترم کردی ؟!کمی نیروی شهوت ریختی مخفی به جامِ منو دل، سرمست با نفسِ خرم کردیبه دنیا نوکرم کردی*کنون آواره می گردمبه دردی که تو دادی چاره می گردمخودت گفتی که کامل آفریدی جانِ ما لیکننمی دانم چرا صدپاره می گردمبه سنگِ خاره می گردم*دگر از من چه می خواهی،به جز آوارگی و حسرت و آهی؟!تو از این زنده بودن های اجباری خبر داری؟!تو از عشقِ دادا امروز آگاهی ؟!چرا پس نیستش راهی؟!*مرا بر خویش برگرداننمی خواهم که باشم آدم و انساناگر من هستم از انوارِ نامحدودِ تو ، اینکدر اوجِ لذّتِ عشقت مرا بستانگذشتم از دل و از جان